درسال1341در شهرولایتمدار«چادگان»چشم به جهان هستی گشود.باآمدنش کانون خانواده را روشن گردانید.جرعه نوش باده ی ولا در محفل پاکان درگاه،از ساغر محبت معبود شده بود.سرمستی عشق،اورا برآن داشت تا به شناختی ژرف ازمحبوب دست یابد.ازیان رو همیشه سعی عشق می نمودتا باده نوش جام ناب رحمتش گردد.در دومین بهار زندگی اش سایه ی پر مهر پدر رااز دست داد وبرای گذراندن زندگی به وجود مادری مهربان ودلسوز بسنده کرد.از علم و دانش روزگار بهره چندانی نبرده بود؛ام گوهر وجودش سرشار از معرفت الهی بود.وجودش آسمانی بی انته بود که شوق به جای آوردن نماز و روزه وانجام فعالیت های مستمر مذهبی در مسجد؛وشرکت در محافل مذهبی به ویژه عزاداری سرور شهیدان وسرور شهیدان عالم؛همچون ستارگانی روشن تارک آن می درخشیدند.
رفتارش با دیگران پیام آور متانت،ادب ومهربانی بود ونسبت به حجاب اسلامی در خانواده سفارش می کرد.ساده زیستی سرلوحه ی کارش بود ونسبت به اسراف در زندگی حساس بود واز این عمل ناراحت می شد. درعنفوان نوجوانی برای امرا معاش وتامین مخارج زندگی،کشاورزی را پیشه ی خود ساخته بود.مدتی بعد با شغل بنایی وپس از آن در یک رستوران گذران زندگی می کرد.
با اوجگیری تظاهرات انقلابی به ندای امام(ره)لبیک گفت وبا شرکت در تظاهرات در راه احقاق حقوق مردم وطنش کوشید.پس از انقلاب نیز با فعالیت مستمردر بسیج در تداوم آن گام بر داشت. دراوقات فراغت به عیادت از مجروحیان و بیماران و انجام ورزش باستانی می پرداخت. عشق و علاقه اش به حضرت روح الله (ره)پای او را به جماران کشاند تابا نگاه به چهره ی پیر خمین (ره)روح و جانش صیقل یابد.معتقد حقیقی به ولایت فقیه بود.به همین سبب عید غدیر را بزرگ می شمرد و شور وشوق فراوان،گوهر وجودش را فرا می گرفت.
در سال 1361 همسفر زندگی و به سنت پیامبر اکرم(ص)لبیک گفت که حاصل این تعهد یک فرزند دختر بود. اوکه با سخنرانی های آیت الله طالقانی (ره)جان تازه می گرفت وشکو فا می شد؛شعله ور شدن آتش کینه ی دشمن،غسل شهادت کرد ولباس پر افتخار سربازی از حریم ولایت بر تن نمود وقدم به عرصه ی نبرد گذراند.
ماه ها امدادگر رزمندگان طریق حق وحقیت بود.سر انجام این وجود نورانی در تاریخ20/7/1365 در منطقه ی «مهران»بر اثر اصابت تر کش خمپاره به سینه ی پر مهرش پذیرای ردای گلگون شهادت شدوگلستان شهدای چادگان گوهر وجودش را در آغوش کشید.
