….باسپاس وشکرگذاری به درگاه احدیت وخالق یگانه که عطایا وکراماتش اینگونه شامل حال کلیه آفریدگانش شده است واینگونه بنده نوازی نموده که بزرگترین وکوچکترین آفریده اش ازاین کرامات برخوردارند…بارخدایا تمام وجودم را تاریکی فرا گرفته وپرونده اعمالم همانند دفتر مشق ازمعصیت پرشده است وهرروز که می گذرد برسیاهی قلبم افزود ه می شود.چرا که با سپری شدن ایام برگ های زندگی ازبارگناهان ومعاصی بیشتر ونقطه ی سفیدی به سیاهی می گراید وتاریکی جایش را می گیرد .می خواهم درسایه پرمهرت کمی بنالم واین کوله بار گناه را برزمین نهم وباتودرد دل نمایم.شاید بتوانم دراین جبهه ،دراین جایگاه انسان ساز به خودسازی مشغول شوم واگرتوفیقم دهی واگرتوخریدارم باشی واگرقبولم نمایی به سویت پروازکنم .پروازی عارفانه ،پروازی عاشقانه وپاک ازهرگونه تظاهر وریا کاری وپاک ازهرگونه اهداف دیگرنفس!
هرتیری که به سوی دشمن رها میکنم برای رضای توست وهرتیری که به سویم می آید برای رضای توست.پروردگارا حیات وممات به دست توست.اما شهادت دوستانم وفراغشان برایم طاقت فرسات ….ازاینکه هرروزعده ای ازهموطنانم ودوستانم بارسفربسته وازمیان ما می روند ومارا با کوله بار گناه دراین دیار پرآشوب تنها می گذارند،غمینم وازدوری ایشان خجالت می کشم….خدایا توخودگفتی :کل نفس ذائقه الموت هرنفسی مزه مرگ را خواهد چشید وهرانسانی بعدازعمری دردنیا به سوی توخواهد آمد.
اما چه سعادتی بهتروبالاتر ازشهادت باشد؟عزیزانم سعی کنید درزندگی ادامه دهنده راه شهیدان وپاسدارخونشان باشید….
