غزل زیستن را سال 1343 خواندن آغاز کرد. سر در آغوش مهر مادری و دلسوزی پدر داشت که خلوت سبز تنهایی خود را به محراب مقدس بندگی معبود متصل کرده بودند. پدرش کشاورز بود و با دستان پر محبت خود لقمه ی حلال را پیشکش فرزندان غیور خود می ساخت .
«ناصر» نیز همچون پدر در عبادتگاه عشق، عابد پاکبازی بود که در حریم دل، تنها نشان یار را جست و جو می کد و از غیر او دوری می جست. دوستی محبوب، آن چنان وجودش را فرا گرفته بود که لحظه ای تأخیر را در به جا آوردن تکالیف شرعی و الهی جایز نمی دانست.
در پی آموختن حدیث علم، به واسطه ی شور و شوقی که در فرا گرفتن دانش داشت تا مقطع اول راهنمایی پیش رفت؛ اما به سبب وجود مشکلات زندگی نتوانست ادامه ی تحصیل بدهد و در کنار پدر به کشاورزی پرداخت. در بهار نوجواانی سایه ی پر مهر و محبت مادر مهربان خود را از دست داد. در فراق مادر، محبت و ایثار خود را نثار پدر فداکارش می نمود.
در سال های آتش و خون که وطب تبدار هجوم صدامیان کافر بود؛ لباس مقدس سربازی بر تن کرد و قدم به میدان مبارزه نهاد. با گذراندن دوره ی آموزش نظامی، پروانه ی حضور در حریم مقدس افلاکیان را دریافت کرد. پیوسته آرزوی بر تن کردن ردای شهادت داشت. از همین رو، دلاورانه به انجام وظیفه در خط مقدم جبهه ی ایثار و شهادت پرداخت؛ تا اینکه در تاریخ 31/4/1367 پس از بیست و یک ماه رشادت و دلاوری بر اثر اصابت ترکش بر پیکر پاکش به خیل عظیم مشتاقان عرش کبریایی رسید و گلزار شهدای زادگاهش پیکر مطهرش را در آغوش گرفت.
