سال 1342آن هنگام که دست گرم طبیعت،تن پوشی سبز بر زمین وزمان می پوشاند،بر هستی سلام کرد.در خیمه ای پرورده گشت که آکنده ازرنگ وبوی الهی بود وجام وجودش را با باده طریقت عشق سرشار کرد. از همان اوان کودکی ،تدین وجوانمردی در عارضش هویدا کلامش با حجب وصبوری و شکوری همراه بود.
از هشت سالگی با وضوی عشق قدم در سجاده بندگی می نهاد واهل نماز و مسجد شد.با قرآن و نهج البلاغه مانوس بود وبا مطالعه رساله علمیه طریق حق می آموخت .وجود نازنین اش با شرکت در محافل سبز دعا وقرآن معطر به عطر الهی می شد . شب های جمعه بعد مسافت را به جان می خرید واز محله ی سمندگان به مرکز شهر می آمد ودر دعای پر فیض کمیل شرکت می کرد .
همواره در نماز جماعت حضور می یافت ودر امور فرهنگی مسجد نیز مشارکت می نمود. به گاه تحصیل و فرا گیری علم و دانش قدم در محفل نو اندیشان نهاد وتا پایان دوره ی راهنمایی مشق عشق کرد .با بر پایی صدای الله اکبر ،به جر گه ی انقلابیون پیوست ودر آگاه سازی اذهان عمومی نقش بسزای ایفا نمود .
آن هنگام که خاک میهن مورد تجاوز شیا طین قرار گرفت لباس مقدس سربازی اسلام برتن کرد ودر تاریخ 20/7/1360برای گذراندن دوره ی آموزشی نظامی عازم بیرجند شد .در این مدت پدر ومادربه دیدن«محمد رضا»می روند.او که سرشار از مهربانی بود به مادرش توصیه نمود که به دو تن از همرزمانش که از وجود مادر محروم بودند نیز محبت نماید تا درغربت وتنهایی دست نوازش را بر سر خویش احساس کنند.پس از آن عازم شلمچه شد وبا شجاعت وشهامت چون شیران یل به دشمنان تاخت وبا عشق رسیدن به شهادت وحفظ میهن وناموس یک سال به مقابله با آنان پر داخت ،او که هدفش به احترازدر آوردن پرچم اسلام در سر تا سر جهان بود سر انجام در تاریخ 28/12/1361در«شلمچه»هدف اصابت ترکش خمپاره بر قلب نازنین اش قرار گرفت وبرای همیشه به وصال حق شتافت.
