در سال 1349 آن زمان که خاک تیره، دستاان سرخ فصلی برفی و سرد را در دستاانش می فشرد؛ متتولد شد. بر روحش نسیم خوش بندگی ورزیده بود وخاک وجودش چون مرغان سبکبال دررقص پیچکان، آسمان را فریاد می کرد. در گوش وجودش صدای پای معبود را شنیده بود وتن تبدارش در ناتوانی پرواز به سوی او به خود می پیچید.
گویی فرشتگان با سبدهایی از ستاره های ایمان وتوحید او را درچشمه های روشن خویش شسته بودند تا بی قراری اش را قرار بخشند؛ پس بر ساحل دریای شریعت نشست وبا زلالی آبش روح ناآرام را آرام ساخت. دستان زحمتکش پدری مهربان که با تمام مشقت از کشت وکار روزانه برای کسب روزی حلال، فرزندی ترببیت سااخت که دلداده ی حریم کبریا شد. با همه کس مهربان وصمیمی ورفتار نیکویش زبانزد همگان بود. کوله بار معرفت وعلم آموزی را تا پایان دوره ی راهنمایی بر دوش گرفت. به هنگام تاسیس شجره ی طیبه حضرت روح الله (ره) عضو تنومند این درخت تناور شد وبه فعالیت همه جانبه در بسیج پرداخت.
در گفته هایش بویی عشق وایثار ولایت مداری موج می زند تا آنجا که می گوید:«باید دین مبین اسلام وامام (ره) را یاری کنیم. امروز جایز نیست آرام بشینیم ومملکت ما آماج حملات دشمن اسلام و قرآن باشد. باید با جان و مال از انقلاب اسلامی واز راهی که جوانان ما رفتند؛ دفاع کنیم وحافظ خون شهدا باشیم».
آن گاه که خاک وطن از غریب ترین زخم روزگار می گریست واز درد به خود می پیچید، «رضا» سر در داامان مهر وطن نهاد تا زخمش را تسکین دهد. به همراه دوستانش لباس رزم بسسیج برتن کرد وعاازم جبهه های حق علیه باطل شد. سر انجام در تاریخ15/1/1367 به دنبال لاله زار عشق، درر سپیده دم بیداری ططی ماموریتی که از بسیج به او محول شده بود به همراه چند تن از همرزمان دلیرش به دست منافقین کور دل ردای سرخ شهادت را به تن کرد و عاشقانه و عارفانه به جرگه ی عرشیان پیوست.
