با بیداری آلاله های سرخ، در سال 1343، بهار زندگی«غلامرضا» شکفتن گرفت ودر خزان طبیعت، شادی وطراوت گل های یاس را به کلبه ی خانواده آورد. این غنچه ی نو شکفته با علاقه ی سرشار به کسب علم ودانش پرداخت وتا پایان مقطع راهنمایی میهمان جمع فروزان نو آموزان بود.مهر ومحبت کودکانه همراه با تکریم را نثار معلمان خود می کردوبه پاس آموختن یک حرف،خود را بنده ی آنان می شمرد.
چند صباحی تا بلوغ دینی وانجام تکالیف الهی مانده بود که پیوند عاشقانه ای با نماز اول وقت وادای فریض دینی داشت.به همین سبب زلالی چشم وعطر شقایق ها،وضو می ساخت وبه سوی زمزمه های آسمانی می شتاف.دعای کمیل مسیر اتصال وعشق بازی اوبا حق تعالی بود.با شرکت در نماز جمعه وجماعات ومحافل مذهبی روح و جانش را صیقل می داد.
این گوهر نایاب،با متانت وبلاغت سخن می راند آیت رافت وعطو فت در چهره ی مبارکش هویدا بود.همیشه رضایت پدر ومادر را برای شهادت می طلبید در امورات خانه دستگیر آنان بود.
فرمان جهاد امام جان ها در دفاع ازمرز وبوم اسلامی،به او عزمی راسخ بخشید وبه ندای دلنشین او لبیک گفت.در عنفوان جوانی،در جر گه ی تقوی پیشگان حریم الهی جای گرفت بود،سر بازی ارتش قهرمان رادر دفاع از حریم اسلام وقرآن با جان ودل پذیرفت. در «درسه راهی نفت شهر»براثر اصابت ترکش،از عرصه تنگ دنیا رهایی یافت و به ضیافت الله نایل گردید.
