جاویدالاثر« مسیب راه خدایی»درزمستان 1319قدم در دنیای خاکی نهاد وبا آمدنش گرما بخش خانه محقروگلی پدرومادری معتقد به ارزش های والای اسلام شد.در هوای سرد وکوهستانی «چادگان»همچون نهالی ضعیف ریشه در خاک دواند ودر میان برف وباران حوادث آب دیده شد.به فصل آموختن قدم در راه کسب حقیقت گذاشت وتا پایان دوره ی ابتدایی درمحفل نوآموزان کسب فیض کرد.پس ازآن دستگیردستان پدردرامر کشاورزی شد.ازهمان نوجوانی به جای آنکه وجود خاکی رادرحصاردنیای پرفریب روزگار بپوشاند قبای عشق معبود برتن کردودرجمع افلاکیان مهر معبود رادرآغوش می کشید.مهربانی ومحبت خود را ازاطرافیان دریغ نمی کردوهمواره یاری گر مستمندان بود.وی ادله حدیث دلدادگی وعشق رادرمکتب والدین آموخت وپیاله وجود را با انوار الهی رنگین ساخت وبا شیوه وسلوک ایمه اطهار(ع) همراه شد.مقیم مسجد درپای منبر بزرگان بود.پس از پایان دوره ی سربازی به استخدام شرکت ذوب آهن اصفهان درآمدوتلاش را وجهه ی همت ساخت.باگام های استوارش مهارت وصف ناپذیری در کار خود بدست آورد.به همین سبب به واحد فنی کارخانه منتقل شد.اوکه در مسیر راهیان وادی انس راه می پیمود ودرسایه سارعنایت یارسربندگی فرود می آوردسال 1344ازدواج کردوصاحب یک پسر وچهار دختر شد.همواره آغاز سال نورا درجوار بارگاه حضرت ثامن الحجج(ع) ویادرحرم حضرت معصومه (س)می گذارند.درجشن وسرور ایمه اطهار(ع) ودرایام سوگواری اهل بیت(ع)درامامزادگان حوالی شهربه آنان توسل می جست وخودسازی را وجهه ی همت خود ساخته بود.بابرخاستن بانگ آشوب ها وناامنی در مرزهای بلد اسلامی وحمله رژیم بعثی به خاک میهن باوجود همسر وفرزندان دلبندش دعوت پیر زمان رااجابت کردودر قالب شجره ی طیبه ی بسیج رهسپاردیار سروقامتان خمینی (ره)گشت.پس از یکسال از حضورموثردرجمع افلاکیان ازناحیه کتف مجروح شد.آن هنگام که دوران التیام رادر خانه میگذراندآخرین غنچه زندگی اش پابه هستی گذاشت.
دراین میان که خانواده ازاعزام مجدد اوممانعت می کردندعاشقانه ندای شهادت سرمی دهدوابراز میدارد که:«اگرپاقد فرزندم خیر باشدمن شهید خواهم شد.اوکه بی صبرانه در انتظار عروج بود چون مردان دریادل قدم در راه حق وحقیقت نهادوباردیگر راهی دیارایثاروفداکاری شد.سرانجام این مدافع حریم ولایت هراس واندوه زمینی را درپیشگاه آسمان حقیقت قربانی کردوبه دیار عاشقان تا خدارفته قدم نهاد.درفرجام عاشقی طی عملیات گشت و شناسایی درجاده «شوش-دزفول»مفقود گردید ونوگلان باغ هستی اش را چشم به راه پدر گذاشت.
فرازگهربارازوصیت نامه ی شهید بزرگوار:
اینجانب مسیب راه خدایی چون عازم جبهه ی جنگ هستم اولا ازتمام کسانی که از آنها خداحافظی نکرده ام بگویید درجبهه هستم. سلام مرا به امام ورهبرمان وخمینی بت شکن وسپس ملت غیورایران وبعد به تمام اقوام وفرزندانم ومادر وبرادرم برسانید ازتمام افراد باایمان خواهانم که راه اسلام وهدف الله وخط خمینی (ره)رادنبال کنند تابه هدفمان یعنی اسلام واقعی برسیم.اگر درجبهه شهید شدم ازتمام کسانی که ازمن ناراحتی دیده اند امیدوارم مرا مورد عفو وبخشش قرار دهندوازاقوام خواهانمکه هفته ای یک مرتبه سر قبر من آمده ومرا فراموش نکنند.ازهمسرم می خواهم که فرزندان مرا که چون امانتی در دست ماست در تربیت آنها بکوشد وبرای من گریه نکند.چون شهید زنده است ودر راه هدفیعنی اسلام شهید شده است.تا می توانید به افراد مستضعف کمک کنید.ازشما می خواهم راهم را ادمه دهید تا انشالله اسلام به پیروزی کامل برسد…».
